deperditio

dēperditio, ōnis, f. (deperdo), der Verlust, Fulg. aet. mund. p. 155, 14 Helm.

deperditio [LL] , loss. contingit quandoque nutrimentum [corporis] fieri sine augmento, eo quod major est ~o per resolutionem quam sit per nutrimentum restauratio J. Blund An. 55; c1239 quern [Deum] nec ovis minime pili minimi ~o potest latere Gros. Ep. 127 p. 372; sine substantie sue immutatione seu ~one Bart. Angl. III 4; caro et os ‥ indigent ‥ nutrimento ‥ quia in ipsis est ~o propter actionem elementorum que debet restaurari in se Bacon Tert. 157; utrum in omnibus partibus materie ‥ corporis organici fiat ~o et restauratio per alimentum dubitari potest Ps.-Gros. Summa 521; Ps.-Ockham Princ. Theol. 93 (v. deperdere 2a); nunquam fit acquisicio vel perdicio nominis alicujus sine acquisicione vel ~one alicujus significacionis seu significati illius Bradw. CD 753E; per talis dominii acquisicionem vel ~onem Wycl. Dom. Div. 26; s1388 advocatus ‥ inhibuit factum, ne fieret major ~o pecuniarum Thorne 2187; sine ~one amoris divini Netter DAF I 502; s1430 videns ‥ opcionem abbatis rem fore, quoad ipsum, levissime ~onis, mox ille assensit Amund. I 256.