desuefacio
dēsŭē-făcĭo, fēci, factum, 3, v. a. [desueo],
- to disuse, disaccustom, bring out of use (very rare): catuli (a matre) minutatim desuefiunt, Varr. R. R. 2, 9, 12: multitudo desuefacta a contionibus, *Cic. Clu. 40, 110; cf. Tert. Pall. 4.
dē-suēfacio, fēcī, factum, ere (*desueo u. facio), entwöhnen, a) ein leb. Wesen, im Passiv dēsuēfīo, factus sum, fierī, entwöhnt werden, catuli desuefiunt (a matre), Varro r. r. 2, 9, 12: multitudo desuefacta iam a contionibus, Cic. Clu. 110. – b) eine Sache außer Gewohnheit bringen, Tert. de pall. 4.
dēsuēfăcĭō, (16) ĕre, tr., désaccoutumer, v. desuefio || faire tomber qqch. en désuétude : Tert. Pall. 4.