desuetudo
desuetudo, disuse, want of practice
dēsŭētūdo, ĭnis, f. [desuesco],
- discontinuance of a practice or habit, disuse, desuetude: armorum, Liv. 1, 19: bellandi, Fronto, princ. hist. p. 3, 7: desuetudine tardi, Ov. M. 14, 436; so absol., id. Tr. 5, 7, 57; Dig. 1, 3, 32 al.
dēsuētūdo, inis, f. (desuesco), das Entwöhntsein, die Entwöhnung, Ungewohntheit, armorum, Liv. 1, 19, 2: tanti temporis, Sulp. Sev. vit. S. Mart. praef. § 5: longa des. bellandi, Fronto princ. hist. p. 206, 13 N. – absol., Ov. met. 14, 436 u.a.: in desuetudinem abire od. venire, ungewohnt werden, außer Gebrauch kommen, ICt.
~o, quod aliquem desuetum facit
hec [ars demonstrativa ] utentium raritate jam fere in ~inem abiit
~ine exemplorum
imperatoris constitutionem invito populo ‥ fieri contingit et valet, ergo et durat, ut nec per ~inem abrogari possit nisi prius ‥ potestatem a principe amotam populus recipiat
nec vellemus quod herbergagia que nobis debetis per diuturnitatem temporis in dissuetudinem deducerentur
ordinacionem ‥ a dissuetudine revocantes
hoc pocius sonat in dissuetudinem quam in consuetudinem seu libertatem
que sola consuetudine stabilitatem accipiunt, hec necesse est ~ine dirimantur
aeris mutatio, ciborum dissuetudo et corporis exercitium ‥ †timorem [] vulneris innovabant ed. : tumorem
dēsuētūdō, (15) ĭnis, f. (desuesco), désaccoutumance, perte dʼune habitude : Liv. 1, 19, 2 || désuétude : Dig. 1, 3, 32.
dēsuētūdō nis, f
- desuetus, disuse, want of practice: armorum, L.: desuetudine tardi, O.