detentator
dētentātor, ōris, m. [detento],
- one who holds or keeps back something, a detainer, Cod. 7, 39, 7; 11, 59, 2.
dētentātor, ōris, m. (detento), der etwas zurückbehält, behält, Cod. Iust. 7, 39, 7 u. 11, 59, 2.
si forte princeps postulans non ‥ obtinet a subdito quod desiderat, ‥ aliquam super illa ‥ re questionem movet tanquam rei postulate molesto ~ori
quatinus ‥ cum ~oribus dictarum forisfacturarum ‥ financiam faciatis
excommunicati sunt omnes ‥ qui ‥ tales res asportarunt et furtive contra voluntatem domini [detinuerunt ] ‥, quos omnes et singulos malefactores seu ~ores ‥ in sentenciam excommunicacionis majoris ‥ incidisse denunciamus
dētentātŏr, ōris, m. (detento), détenteur, celui qui retient : Cod. Just. 7, 39, 7.
detentator , oris. m. et, v. detentor
See an image
See an image
Possessores et Detentatores, apud Rymerum tom. 1. pag. 876. col. 1.