determinabilis
dētermĭnābĭlis, e, adj. [determino],
- that has an end, finite: materia, Tert. adv. Herm. 41.
dēterminābilis, e (determino), ein Ende habend, endlich, Tert. adv. Herm. 41.
[angeli ] in se ipsis situm non habent ‥ nec ad [assumpta ] corpora propinquitatem aut remotionem habent lineari dimensione ~em
est gradus discretum dominium qualitatis vel qualitatum ‥, vel gradus est excessus qualitatis vel qualitatum ab optima compositione sensu ~i
quod potencia practicans, cujus praxe noticia conformis est prior, sit aliquo modo ~is aliunde sive alii tamquam regule conformabilis in agendo
regula est, quando hoc verbum ‘est’ sine ~i precedente subjecto predicat secundum adjacens in particulari, tunc equipollet sue subalterne
ut non videatur determinatio cum proximo ~i debere solum continuari, debet aliquando separari ab utroque, sicut Genesis xl [21 ]: ‘restituitque alterum in locum suum, ut porrigeret regi poculum; alterum suspendit in patibulo, ut conjectoris veritas probaretur’; debet enim elevari punctus post illud ‘in patibulo’, quia determinatio refertur ad utrumque; sed, si proximum debet determinare tantum, tunc post primum ~e debet fieri punctus elevatus
que inquisiciones coram nobis et non alibi sunt ~es
dētermĭnābĭlis, e, fini, limité : Tert. Herm. 41.