detestator
dētestātor, ōris, m. [detestor, no. I.],
- one who execrates, a curser (eccl. Lat.), Tert. adv. Marc. 4, 27 al.
dētēstātor, ōris, m. (detestor), der Verwünscher, Verflucher, Eccl.
non detestator sis impius; est Deus ultor / faminis enormis, lingue recolens maledicta. / adventus Christi, Natalis, passio, corpus, / ‥ / luna, dies, splendor solis juratio non sit
a banner , devotator, derogator, ~ator, execrator
non iniquitatis auctor est, sed ~or
dētestātŏr, ōris, m. , celui qui maudit : Tert. Marc. 4, 27.