detestabiliter
dētēstābiliter, Adv. (detestabilis), abscheulich, Lact. 5, 10, 7.
cujus [ducis Austrie ] corpus ‥ jacuit inhumatum donee ~iter vermibus scateret
~ius
alii, se penitenciarios nostros †destabiliter ‥, falso et mendaciter confingentes
qui ‥ ventum favoris et laudis humane ~iter abhorrebat ut in Domino laudaretur anima sua
amorem diviciarum ~iter reprobavit(
dētestābĭlĭtĕr, dʼune manière détestable : Lact. Inst. 5, 10, 7.