detestatio
detestatio, the invocation of a curse
dētestātĭo, ōnis, f. [detestor].
- In relig. lang.
- A Execration, cursing, detestation, Liv. 10, 38; Hor. Epod. 5, 89; Sen. Ep. 117 med.; Gell. 2, 6, 3; Vulg. Dan. 9, 11. —
- B A keeping off, averting, Plin. 15, 30, 40, § 135: scelerum, Cic. Dom. 55, 140.—
- II In judicial lang., a formal renunciation under oath: detestatio est denuntiatio facta cum testatione, Dig. 50, 16, 40; cf. detestor, no. II.—So detestatio sacrorum, the solemn renunciation of the family sacred rites, and thereby of the gens itself, which in arrogatio was made by the son, Gell. 15, 27, 3; cf.: Liber (Servii Sulpicii) de sacris detestandis, id. 6, 12, 1.
dē-testātĭo, ōnis, f. [2. testis],
- the removal of the testes, castration, Ap. M. 7, p. 198, 7.
1. dētēstātio, ōnis, f. (detestor), I) in der Religionssprache: 1) das Verwünschen, Verfluchen, Verabscheuen, Liv., Hor. u.a. – 2) übtr., das Abwehren, Abwenden, Plin. 15, 135: scelerum, die Sühne, Cic. de dom. 140. – II) in der Gerichtssprache, a) das feierliche Sich-Lossagen, von etw., sacrorum, das L. von den Familiensakris und dadurch von der gens selbst, was bei der arrogatio vom Sohne geschah, Gell. 15, 27, 3. – b) eine mit Anrufung von Zeugen geschehene Ankündigung, Ulp. dig. 50, 16, 40.
2. dētēstātio, ōnis, f. (2. testis), das Abschneiden der Hoden, die Entmannung, Apul. met. 7, 23.
audivimus ‥ Jezabelem ‥ in prophetas Dei amara ~one saevisse
an talia in ~onem impietatis humane ‥ divina provident dispositio quis ambigat, cum peccatum ‥, quod contra naturam Sodomitica produxit detestatio, ignis assumpsit?
non detractationis personarum sed ~onis causa vitiorum
rectitudinis emulatio et ~o pravitatis
perversa ~o ‥ inolevit quod ‥ diebus Dominicis ‥ mercata ‥ fiunt
hic inventor istius atque defensor verbalem, fictam et frivolam ponit ~onem seu revocacionem
erroribus ‥ in tribus predictis suis ~onibus contentis
si quis forte sine ~one [(AS: ] ex hac vita migraveritcwydeleas
1 dētestātĭō, (14) ōnis, f. (detestor), imprécation, malédiction : Liv. 10, 38 ; Hor. Epo. 5, 89 || exécration, détestation de qqch. : Cic. Domo 140 || [droit] renonciation solennelle à qqch. : Dig. 50, 16, 40 ; Gell. 15, 27, 3, v. detestor.
2 dētestātĭō, ōnis, f. (testis), castration : Apul. M. 7, 23.
- 1. verwensing, vervloeking;
- 2. boete(doening) [scelerum voor misdaden].
Et ad Detestationem criminis seu dampni sic inferendi,credatur unicuique dicta animalia, sic dampnum inferentia, reperienti, cum unico teste.
dētestātiō ōnis, f
- detestor, the invocation of a curse: eā detestatione obstricti, L.: dira, H.—An averting by sacrifice, deprecation: scelerum.