diaconatus
dĭācŏnātus, ūs, m. (and dĭācŏnī-um, i, n., Sever. Sulp. vita Mart. 5 al.) [diaconus],
- the office of deacon, deaconship, Hier. Ep. 22, 12 al.
diāconātus, ūs, m. (diaconus), das Amt des Diakonus, das Diakonat, Sulp. Sev. vit. S. Mart. 5, 1 H. u.a. Eccl.
Praxapostolon [] totidem [ Act. vi 3 i. e. vij ] viros ~us officio functos et primitivae dispensatores ecclesiae probat
nono decimo vitae meae anno ~um ‥ suscepi
subdiaconus quatuor annis fit et sic ad benedictionem ~us, si meretur, accedat(
~um ei [clerico uxorato ] auferte
[G. episc. Heref. ] ordinavit eos ‥, ad ~um et presbyteratum unum et alium ad presbyteratum
~ui annexa sunt mense ministerium et annuntiatio verbi Dei
a dekenry , ~us
cum ‥ commonachis vestris, qui ad ordines subdiaconatus et ~us ‥ per manuum ignoti episcopi impositionem accessissent, suscepti ordinis non permitteretur administratio(
hoc [predicationis ] officium spectat ad ordinem presbyteratus et ~us
frater A., cum diu in ordine ~us fuisset minister Anglie, noluit promoveri in sacerdotem
in sacris subdiaconatus et ~us ordinibus
taxaciones ‥ beneficiorum ‥ infra ~um de Fiff Sanctiandree diocesis
lego cuilibet ecclesie infra deaconatum de Ros [] xij d. Heref
dĭācŏnātŭs, ūs, m. , diaconat, fonction de diacre : Hier. Ep. 22, 28.