diaconium
dĭācŏnīum, v. diaconatus.
diāconium, iī, n. (διακόνιον), das Amt des Diakonus, das Diakonat, Eccl.
recitatis supplicatoriis nobis allatis litteris de diaconatu electi fratris mei M. et, quamvis posterius ordinaliter constituto tempore eis venisset qui presbiterii et ~ii ordinem fuerant adepti, non distulimus eum(
Indrachtus ‥ erat ‥ ~ii ordine insignitus
de clerico qui ordinem ~ii ‥ furtive ‥ surripuit
dĭācŏnĭum, ĭī, n. , c. diaconatus : Sulp. Sev. Vita Mart. 5.
Diaconatusdicitur. Ita Cyprianus Epist. 49. Ennodius in Vita S. Epiphan. Ticinensis, etc.
Ut subdiaconi remoti sint a Diaconio, id est secretario, ne dominica vasa contingant.Gregorius II. PP. in Epist. 2. ad Leonem Isaurum in VII. Synodo :
Pontifices, ubi quis peccarit,... eum tanquam in carcerem in secretaria sacrorumque vasorum æraria conjiciunt, inVide Descriptionem ædis S. Sophiæ post Silentiarium cap. 84.Diaconia et Catechumenia ablegant.