diiambus
dĭĭambus, i, m., = διΐαμβος,
- a double iambus: ⏑ - ⏑ -, Don. p. 1739 P.; Diom. p. 477 ib. et saep. (in Ter. Maur. p. 2415 P., written as Greek).
diiambus, ī, m. (διΐαμβος), der Doppeljambus, Diom. 481, 3 u.a. Gramm.
nomina seu verba ~o mancipata acuuntur quidem ut dispondeus, sed ‥ ~us ‥ in antepaenultima acutum habebit accentum, cetera gravabuntur
partimur in aequo hos: ‥ ~um ˘ ˉ / ˉ ˘
~us est pes constans ex brevi et longa et brevi et longa et sex temporibus, ut ‘prŏpīnquĭtās’
dĭĭambus, ī, m. (διΐαμβος), pied diïambe, de deux ïambes : Diom. 481, 3.