dilaceratio
dīlăcĕrātĭo, ōnis, f. [dilacero],
- a tearing apart, tearing to pieces, Arn. 2, p. 74; Vulg. Nahum, 3, 1.
dīlacerātio, ōnis, f. (dilacero), die Zerfleischung, Cod. Theod. 9, 26, 3: übtr., Vulg. Nahum 3, 1. Arnob. 2, 45 u.a. Eccl.
subjectos cives tam atroci ~oni ex imminenti captivitate liberavit
omnes [Scotos ] a finibus depulit atque plebem suam a tam atroci ~one liberavit
membrorum crudelis ~o
pelles: in ~one canum et volucrum, vj
scriptum ‥ integrum et minime fractum neque dilaceratum ‥ deliberavit ‥. dicit quod in nullo est culpabilis de fraccione neque ~one scripti illius
pro ~one et exasperacione iiij stakez
prole ryvyng etsharpyng ‥ del stakes
in via [i. e. ], ubi tanta varietas, tanta diversitas et adversitas, tanta distractio, tanta ~o estearthly pilgrimage
dīlăcĕrātĭō, ōnis, f. (dilacero), déchirement : Arn. 2, 45.