About
Menu

dilapidare

dilapidare [CL] 1 to stone, hit w. stones. b to hurl (? stones). Cesaris ira potest ‥ corpora dilapidare Nig. Laur. 31v. 1; fundit funda David lapidem quo fronte Goliam / dilapidat; lapidem funda Maria parit Garl. Epith. VII 300.  b ~at, projecit GlC D 247. 2 a to ruin (building) by removal of stones or sim.. b to ruin, impoverish. c to waste, squander; d (?) (dep.). a si episcopus, rector sive vicarius ~averit ‥ ecclesias ‥, vel alia aedificia ‥, tunc proximus successor agere potest contra predecessorem suum in causa dilapidationis dicti episcopatus, rectoriae vel vicariae Praxis 122.  b non est veri simile quod vellem redditus peramplos relinquere ‥ propter pauperem cathedram depilatam undique et ~atam Gir. Invect. I 13.  c s1023 [Emma], que ‥ thesauros ~abat sanctitate prodiga W. Malm. GR II 181; 1163 constat ‥ patrem meum in irrogatione damnorum memorate ecclesie bona thesauri in cappis et textis, et hujusmodi plurimum delapidasse Cart. Rams. II 197; s1239 [P. de Rupibus] thesaurum ecclesie [Winton’] ~ando ‥ soli regi placere cupiebat M. Par. Maj. III 622; 1328 bona ‥ sua ‥ manus temerarie delapidant et consumunt Lit. Cant. I 269; 1552 res et bona ecclesiarum ‥ alienantur, ~antur et profligantur Conc. Scot. II 134.  d 1399 hi sunt inflati, pro nummis infatuati, / querunt ditari, pro gazis delapidari (In Adventum Ducis Lanc.) Pol. Poems I 366.

Saved

Recent