dilapidator

dīlapidātor, ōris, m. (dilapido), der Verschwender, Gloss. V, 190, 8. Vgl. Löwe Prodr. p. 382.

dilapidator [LL] , waster, squanderer. s1179 priores ‥ nisi pro ‥ rationabili causa non mutentur, viz. si ~ores fuerint, si incontinenter vixerint ‥ (Decr. Papae) G. Hen. II I 231; dilapidatori, meretrici vel nebuloni / fraudibus imbuto que dantur sunt data vento D. Bec. 2338; Gir. JS 7 (v. dilatator); domus sue ~or N. Dunstable Chr. 8; ex tot et ex opibus tantis a patre relictis / dilapidator opum non habet quo tegmine velet / pauperiem Vinsauf PN 1539; s1213 manifestus possessionum hujus ecclesie ~or est abbas noster Chr. Evesham 242 (cf. Ann. Dunstable 109); s1252 regni ~or (v. depauperator); s1415 J. papam simoniacum ‥, jurium ‥ ecclesiarum et plurium aliorum piorum ~orem notorium Wals. HA II 304.