dilacero
dilacero, to tear to pieces, tear apart
dī-lăcĕro, āvi, ātum, 1, v. a., to tear to pieces, to tear apart (mostly poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.: dilaceranda feris dabor, * Cat. 64, 152; cf. Ov. H. 12, 116: dominum (canes), id. M. 3, 250: natum, id. H. 11, 112: muliebre corpus tormentis, Tac. A. 15, 57: aliquid (spiculā), to lacerate, wound, Cels. 7, 5, 2: leonem, Vulg. Judic. 14, 6.—
- II Trop.: annum integrum ad dilacerandam rem publicam quaerere, Cic. Mil. 9, 24: res publica dilacerata, Sall. J. 41, 5 Kritz. (prob. an imitation of Thuc. 3, 82 fin.): malis consultis animus dilaceratur, Tac. A. 6, 6 fin.; cf. opes, Ov. H. 1, 90 Loers.: gentem, Vulg. Isa. 18, 2: (dilaceravisti, Plaut. Capt. 3, 5, 14 (672) Fleck.; others, delac-).
dī-lacero, āvī, ātum, āre (dis u. lacero) zerreißen, zerfleischen, I) eig.: alqm, v. wilden Tieren, Catull., v. Hunden, Ov. u. Gell.: corpus tormentis dilacerari iubet, Tac.: dilacerari homines variis tormentorum generibus, Lact.: in quibus (sacris) dilaceratus et carptus est (v. Orpheus), Lact. – II) übtr.: rem publicam, Cic. u. Sall.: tuis scelestis fallaciis dilaceravisti deartuavistique opes, Plaut.: viscera nostra, tuae dilacerantur opes, Ov.: quando, ut corpora verberibus, ita saevitiā, libidine, malis consultis animus dilaceretur, Tac.: quibus acerbitatibus dilaceratus, Tac.
dīlăcĕrō, (13) āvī, ātum, āre (dis, lacero), tr., déchirer, mettre en pièces : ad rem publicam dilacerandam Cic. Mil. 24, pour déchirer lʼÉtat.
- 1. verscheuren, uiteenrukken; ➤ corpus tormentis dilacerari iubet;
- 2. (metaf.) ontwrichten [rem publicam; opes].
dī-lacerō āvī, ātus, āre,
- to tear to pieces, tear apart: dominum, O.: corpus tormentis, Ta.—Fig., to tear to pieces, waste: ad dilacerandam rem p.: opes, O.: acerbitatibus dilaceratus, Ta.