disertitudo
dĭsertĭtūdo, ĭnis, f. [disertus],
- eloquence (late Lat.), Hier. Ep. 50, no. 5; Vulg. Isa. 33, 19.
disertitūdo, inis, f. (disertus), die Beredsamkeit, Hieron. epist. 50, 5 u.a. Eccl.
Basilius ‥ Cappadox ‥, mira eloquentiae ~ine fretus
dissertitudo, astutia,gleawnes
erat [H. de Losinga ] ~inis et litterarum copia nec minus secularium rerum peritia Romane celsitudini suspitiendus
apud ‥ paternitatis vestre ~inem
nescis ‥ unde sit faminis / gurges et copia disertitudinis
a discrecion , discreccio, desertitudo ‥,an eloquence , desertitudo, eloquencia ‥,wysdome , discrecio ‥, dissertitudo ‥, sapiencia ‥
dĭsertĭtūdō, ĭnis, f. (disertus), faconde, éloquence : Hier. Ep. 50, 5.
Nisi tibiIdem Epist. 51. ad Domnionem :Disertitudinis tuæ fluvius inundasset.
Det nobis occasionem respondendiDisertitudini tuæ.