disertus
disertus, skilful, clear, clever, wellspoken, fluent
dĭsertus, a, um, v. dissero, P. a.
disertus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (dissero), ein rhet. t. t., a) v. Vortrag, v. d. Rede, wohlgefügt, wohlgesetzt, deutlich u. bestimmt, beredt, oratio, Cic.: historia, Cic.: litterae, Cic.: sententia disertior, Sen.: epistula disertissima, Cic.: oratio disertissima, Sen. rhet. – b) übtr. auf die Person, die sich über eine Sache in wohlgesetzter Rede, deutlich u. bestimmt auszusprechen weiß, beredt (Ggstz. mutus et elinguis, elinguis et mutus, Tac. dial. 36. Lact. 4, 26, 8), orator, Cic.: homo, Cic.: callidum et disertum credidi hominem, einen Kerl, der seine Worte zu setzen weiß, Ter. Eun. 1011: eloquentior et disertior fuit Socrates, Cic.: disertissimus orator Lysias, Cic.: disertissimi viri, Sen. rhet.: disertissime Romuli nepotum, Marce Tulli, Catull.: disertissimum cognovi avum tuum, Cic.: m. Genet., est enim leporum disertus puer ac facetiarum, Catull. 12, 8 sq. (sehr wahrscheinl. mit Passeratius ›differtus‹ zu lesen). – subst., disertī, ōrum, m., die Beredten, Cic. or. 13 u.a.
~issimi oratores
dīsertos [v. l. dissertos ] arte sophistas
dissertas,getinge ‥, desertissimi,swa swa þa glaewestan
~issimae et verae Christi ancillae ‥ Mahtildi
disputans acute ‥ cum literatis et ~is
ex assertiva relacione ‥ fidelium nostrorum juris et facti experiencia desertorum
dīserto [v. l. disserto ] digessit famine librum
dĭsertus, (9) a, um (dissero 2), ¶ 1 bien ordonné, habilement disposé, clair et expressif : diserta et oratoria oratio Cic. de Or. 1, 231, discours habile et digne dʼun orateur || [en parl. des pers.] habile : Ter. Eun. 1011 ; disertus leporum Catul. 12, 9, connaisseur en choses spirituelles ¶ 2 [en part.] habile à parler, parleur habile : Cic. de Or. 1, 94 ; Br. 196 || difficultas laborque discendi disertam neglegentiam reddidit Cic. Div. 1, 105, la difficulté et la peine dʼapprendre ont rendu la paresse discoureuse || disertior Cic. de Or. 3, 129 ; -tissimus Cic. de Or. 1, 231.
➳ orth. dissertus fréq. dans les mss.
- 1. (v.e. redevoering e.d.) goed geschreven, goed geformuleerd, duidelijk [oratio; historia; epistula; -e dicere];
- 2. (wel)bespraakt, welsprekend [orator]; ➤ disertissimum cognovi avum tuum;
- 3. slim, handig; ➤ ~ facetiarum (Catull.).
disertus adj.with comp.and sup.
- for * dissertus; P. of dissero, skilful, clear, clever, wellspoken, fluent: homo, T.: disertos cognosse me nonnullos: adulescens: ad vinum: calices quem non fecere disertum?H.: laudare disertos, men of culture, Iu.: disertior Socrates: disertissimus poëta: homo nostrae civitatis.—Of discourse, clear: oratio: disertissima epistula.