dissuasio

dissuāsĭo, ōnis, f. [dissuadeo],

• an advising to the contrary; a dissuasion (very rare): rogationis ejus, * Cic. Clu. 51, 140; so opp. suasio, Auct. Her. 1, 2.—In plur., Sen. Ep. 94, 39.

dissuāsio, ōnis, f. (dissuadeo), das Widerraten, Abraten, die Rede gegen etw. (Ggstz. suasio), Cornif. rhet. 1, 2: rogationis eius, Cic. Clu. 140: dissuasio legis agrariae apud populum, Ascon. Cic. in Pison. § 24. p. 9, 3 K. – Plur. dissuasiones (Ggstz. adhortationes), Sen. ep. 94, 39.

dissuasio [CL] , dissuasion, discouragement. de Radulfo ‥ qui contra ~onem regis Henrici II ‥ Parasceue ante Pascha die ‥ venationi indulgeri presumpsit Gir. GE I 54; pluribus exemplis bellum dissuasio damnat,/ sit nisi legitimum Garl. Tri. Eccl. 3; s1066 [Willelmus] rogavit ‥ regem Francie, qui per ~onem suorum ei auxilium denegavit Silgrave 74.

dissuāsĭō, (15) ōnis, f. (dissuadeo), action de dissuader, de parler contre, de détourner : Cic. Clu. 140 ; Part. 85 || au pl. : Sen. Ep. 94, 39.

dissuasio , onis. f. v. dissuadeo.


Suggest a Translation
See an image

dissuāsiō ōnis, f

• SVAD-, a remonstrance, dissuasion: rogationis eius.