1 dissuĕre
[CL]
1 to unstitch. b to unknit (fig.). c (?) to dislodge. d , or f. l.
ementem / calciamenta virum ‥, / ut postquam dissuta forent usuque forata / illa †resartiret [l. resarciret]
[V. Merl. 517]; virgo ‥ fibulam pallii ‥ ~tam resarciebat
[W. Cant. Mir. Thom. II 36]; tegmine [gl.: pro ‘roba mea’] dissuto [gl.:decosue] non tardatus michi nuto
[Garl. Mor. Scol. 208]; c1250 cum casula de panno serico ‥ ~ta anterius, alias sufficiente
[Vis. S. Paul. 17]. b 1167 ne ‥ vestem Christi scindi, inconsutilem ejus tunicam [cf. John xix 23] male ~i ‥ sineremus
[Ep. G. Foliot 182]; virtus est quam nihil vincit, nemo ~it; tunica enim est Domini inconsutilis
[H. Bos. LM 1388B]; federe dissuto plebs conculcata tributo
[H. Avr. Poems 93. 24]; quos ‥ natura texuit / nexos armonicos in hora dissuit
[Walt. Wimb. Sim. 136]; s1311 Isabella ‥ †dissitum [? l. dissutum] regnum affectans ‥ suis precibus resarciri
[Flor. Hist. III 148]; tam ~ta omnia unum decenter compingere
[Ferr. Kinloss 10]. c culmina dissuto violabant trabe palumbes
[Frith. 439]; saxa saxorum ictibus scematibus desuta corruunt
[Ps.-Elmh. Hen. V 123]. d preter discarcatam lanam et †dissutum [? l. dissolutum] unctum
[(Quad.) GAS 234].
2 (?) to open mouth, gape. b (pass. s. act.) to burst (into).
hec ille [demon in specie canis] deforis audiens stridulis vocibus infremendo ~it
[R. Cold. Cuthb. 17 p. 37]. b longo post tempore muta [sc. Hecuba] / “heu” iterat repetitque “meus”, sic sepe diuque / in voces dissuta breves
[J. Exon. BT VI 816].
2 dissuēre, ~escere, ~etudo
v. desue-