dissuo
dissuo, to rip open
dis-sŭo, no perf., ūtum, 3, v. a.—Lit., to unstitich, to rip open; hence, in gen., to open, to dissolve by degrees (a rare word).
- I Lit.: sinum, Ov. F. 1, 408: malas, to open the mouth wide, Pers. 3, 59: habebit vestimenta dissuta, caput nudum, Vulg. Levit. 13, 45.—
- II Trop.: amicitiae dissuendae magis quam discindendae, Cic. Lael. 21, 76; so, sensim amicitias (opp. repente praecidere), id. Off. 1, 33, 120.
dis-suo, suī, sūtum, ere, eig. auseinander- od. auftrennen, was genäht war, dah. übtr. = weit öffnen, sinum, Ov. fast. 1, 408: tunicam, Hieron. epist. 117, 7: undique malas, den Mund weit aufsperren, Pers. 3, 59. – u. auseinander- od. auftrennen = allmählich auflösen, amicitias (Ggstz. discindere), Cato bei Cic. de amic. 76: recentem amicitiam scindere potius quam dissuere, Hieron. epist. 8 (mit Anspielung auf Ciceros Stelle): diss. tenacium matrimoniorum nexus, Arnob. 3, 27 R.
See: dissuere
dissŭō, (14) sūtum, ĕre, tr., découdre : Ov. F. 1, 408 || [fig.] amicitias Cat. d. Cic. Læl. 76, dénouer une amitié [se séparer sans éclat de ses amis].
- 1. lostornen, openen [sinum; undique malas de mond wijd opensperren];
- 2. (metaf.) langzaam laten bekoelen [amicitias].
dis-suō —, ūtus, ere,
- to rip open: dissuto sinu, torn open, O.—Fig.: amicitiae dissuendae, i. e. gently severed.