dissonantia
dissŏnantĭa, ae, f. [dissono],
- dissonance, discrepancy (late Lat.), Claud. Mam. de Stat. An. 2, 21.
dissonantia, ae, f. (dissono), a) die Dissonanz in der Musik, Boëth. inst. mus. 1, 8 u. ö. – b) übtr., die Disharmonie, Ungleichförmigkeit, Eccl.
diafonia, ~ia
tanquam ex variarum vocum ~iis mulcens auditum coaptatur symphonia
altera magis protensa prima consonancia quam invenies post ~iam erit proporcio sexquitercia
contrapunctus semper debet incipi et finiri per consonancias, tamen penultima debet esse ~ia
ut per talis consonantiam devotionis omnis ammoneatur ecclesia ‥ ad illam in futuro patriam festinare in qua ‥ nulla est ~ia linguarum
multi seducti ab hereticis ‥ ubi ~iam dogmatis eorum cognovere ‥ reversi sunt
haec ~ia paschalis observantiae ‥ patienter ‥ tolerabatur
viderit lector quomodo hanc ~iam componat
velle illos ~iam facere, ut aratrum sancte ecclesie ‥, ove vetula cum tauro indomito jugata, distorqueatur a recto
si in verborum tenore ~ia est
alia ‥, que palam cum sacris canonum constitutionibus ~iam resonabant
est et alius inter compotistas et cronicarum scriptores error et ~ia
inter illa est ~ia in tempore
multae discordiae et innumerabiles ~iae [(v. l. †dissociantiae ] extollebantur
dissŏnantĭa, æ, f. (dissono), dissonance [t. de mus.] : Boet. Mus. 1, 8 || discordance, désaccord : Mamert. An. 1, 21.