dissuasor
dissuasor, an objector, remonstrant, opponent
Could not find dissuasorem in Logeion dictionaries.
dissuasorem Noun: masculine accusative singular of dissuasor
dissuāsor, ōris, m. [dissuadeo],
- one who advises to the contrary, an opposer (very rare), Cic. de Or. 2, 65, 261; Liv. 2, 41; Luc. 4, 248 al.
dissuāsor, ōris, m. (dissuadeo), der Widerrater, Abrater, der Redner gegen etw. (Ggstz. suasor, persuasor), a) v. Pers.: rogationis, Cic.: legis agrariae, Liv.: honesti, Sen.: persuasor dissuasorve, Mart. Cap. 5. § 467. – b) übtr., v. Lebl.: Auster quasi diss. consilii mei, Cic.: iusti gladius diss., Lucan.: diss. honesti luxus, Claud.
suasor concordie, ~or discordie et prorsus ad quod intenderet pro viribus eloquentie persuasor
dissuāsŏr, (14) ōris, m. (dissuadeo), celui qui dissuade, qui parle contre, qui détourne : Cic. Part. 83 ; 85 ; Br. 106 ; de Or. 2, 261.
dissuāsor ōris, m
- SVAD-, an objector, remonstrant, opponent: consili: legis, L.