distaedet
distaedet, it is wearisome, is disgusting
dis-taedet, ‡ tisum (acc. to Paul. ex Fest. p. 72, 18), 2,
- v. impers., to be very tired of, disgusted with, to loathe (very rare): haud quod tui me neque domi distaedeat, Plaut. Am. 1, 3, 5 (503): me cum hoc ipso distaedet loqui, Ter. Phorm. 1011.
dis-taedet, ēre, impers., ich bin ganz überdrüssig, haud tui me neque domi distaedeat, Plaut. Amph. 503: cum hoc ipso distaedet loqui, Ter. Phorm. 1011. – ➳ Partiz. distaesum u. archaist. distisum, s. Paul. ex Fest. 72, 18.
distædet (16) (me), tæsum est, imp., sʼennuyer beaucoup : Pl. Amph. 503 ; Ter. Phorm. 1011.
➳ pf. arch. distisum est P. Fest. 72, 18.
dis-tāedet —, —, ēre,
- impers, it is wearisome, is disgusting: cum hoc distaedet loqui, T.