distemperantia
distemperantia, ae, f. (distempero), das Einrühren, Anrühren, Plin. Val. 5, 18 lemm. u. 25.
abolita foret estatis et hiemis injocunda ~ia; qua excessione caloris et frigoris eliminata, vigeret mortalis respublica
aeris ~ia
invitus illuc laborarem, tum propter loci distantiam, tum propter ~iam aeris mee complexioni valde discordantem(
sicut medicamentum discrasie, id est ~ie, debet esse proportionale
ceteris ~iis in alimento superfluentibus, [cerebrum ] pro eorum affectionibus disponitur
~ia caloris naturalis [in senectute ] fit duobus modis: per resolutionem naturalis humiditatis et augmentum extranee
calefaccio epatis dicitur discrasia, ~ia in caliditate, sc. lapsus a colore suo naturali
cum aliquid extrinsecus adhibetur, cujus aliqua qualitas instrumentorum [sc. sensuum ] temperantiam excedit, similis subjecti passio in ~iam convertit instrumentum
dicuntur Therapeute a θεραπεύω, quod est ‘sano’, eo quod animas accedentium ad ipsos ‥ a malitia passionum quasi ab egritudinum ~ia sanant
aliquando sunt propria vitia in substantia lingue, sicut complexio mala ex qua est sensibilis ~ia ex nimio calore vel frigiditate vel humiditate vel siccitate
quandoque he ~ie [membrorum ] sunt naturales, ut frigiditas stomachi et calida discrasia epatis
miles ‥, ingravescente dolore vulnerum, febrilem incurrens ~iam ‥, exspiravit
in mee nondum plene sopite nuperrima ~ia infirmitatis
incidente ‥ rege in hujusmodi ~iam distraccionemque infirmitatis ut sensu ‥ careret et memoria
de qua [latronum ] evasione abbas audiens non parvam inde ~iam contra custodem gaole conceperat
dīstempĕrantĭa, æ, f. (distempero), mauvaise répartition : Plin. Val. 5, 18 || ou distempĕrātĭō, ōnis, f. , Garg. Pom. 211, 20.