diuturne
dĭūturne, adv., v. diuturnus fin.
diūturnē, Adv. (diuturnus), lange dauernd, lange, Compar. diūturnius, Sidon. epist. 2, 14, 1; 9, 9, 9: Superl. diūturnissimē, Boëth. in categ. Aristot. 3. p. 243. – ➳ Für das diuturne des cod. M bei Cic. ep. 6, 10, 5 liest man jetzt diuturnam.
cum nuper a parte orientali venires, qua causa studii ~e steteras
clades furoris diabolici ‥ gravius ac ~ius aliis seviit in ecclesiam
tutius esse mori reor in cruce quam diuturne / vivere
dĭūturnē (diuturnus), longtemps : -ius Sid. Ep. 2, 14.