divinator
dīvīnātor, ōris, m. [divino],
- a soothsayer, diviner, Firm. Math. 5, 5 fin.
dīvīnātor, ōris, m. (divino), der Weissager, Seher, Firm. math. 5, 5 extr. u. 8, 20.
deus, ‥ unde divinitus adv., et ‥ inde verbalia ~or, divinatio
prophetas reprobos ~ores non prophetas esse scriptura commemorat
de ~oribus in hac gente et quasi arreptitiis
[R. episcopus Ossoriensis ], viris catholicis ‥ coram eo citatis ‥, si ‥ aliqua verba ‥ incaute emiserant, ipsos ~ores, sortilegos et hereticos statim fore pronunciavit
datum est nobis intelligi quod ‥ magici ‥, nigromantici, divinitores, arioli ‥ infra diocesim vestram [(Line’ ] existunt, qui diversa horribilia ‥ indies perpetrant
a divine [v. l. ], auspex ‥, ~or, ~orius participium, carminator ‥divinour
ad ‥ quoscumque subditos ‥ ~ores, sortilegos aut in fide nostra male sapientes et devios sive errantes incarcerandum(
dīvīnātŏr, ōris, m. (divino), devin : Firm. Math. 5, 5.