divinatrix
dīvīnātrix, īcis, f. [divinator],
- she who or that which divines; prophetic, divining. —Adjectively: artes, Tert. Anim. 46: virga, Mart. Cap. 1, § 7.
dīvīnātrix, trīcis, f. (Femin, zu divinator), die Weissagerin, weissagerisch, artes, Tert. de anim. 46. p. 632, 3 Oehler (wo Genet. Plur. divinatricum): virga, Mart. Cap. 1. § 7.
‘matĕsis’ media corepta et sine aspiratione est divinatio sive ars divinandi, qua[m ] Manto ~ix adinvenit
a phytio Apolline dicitur phyton ‥ et phytonissa ~ix
de vetula ~ice
dīvīnātrīx, īcis, f. , devineresse : Capel. 1, 7 ; artes divinatrices Tert. Anim. 46, la divination.
Definimus animam Dei flatu natam, immortalem,... dominatricem, Divinatricem, etc.Et cap. 46 :
Præsidia Divinatricum artium et disciplinarum. Divinatrix magia,de ea Th. Erastus.