divisim
dīvīsim, adv., v. divido fin.
dīvīsim, Adv. (divido), getrennt, Hieron. epist. 100, 14.
in omnibus furtis aut solus compella[(tu ]s est aut plures, servi vel liberi, ~im vel permixtim
iter arripiatis ad hec perficienda ‥ conjunctim vel ~im, prout expedire videritis
hec nomina predicantur de omnibus personis [Trinitatis ] simul et ~im, singulariter et non pluraliter
presentibus cirographis sigilla sua ~im apposuerunt
seipsos conjunctim et quemlibet eorum in solidum et ~im
ea que ipsis, ~im aut communiter, vertere possunt in promocionem
tenent ‥ j bovatam terre, viz. xij acras terre, jacentes ~im in xij culturis
sex acras et dim. ~im jacentes in campis de Peterburgh
illas ‥ v acras ‥ terre cum suis pertinenciis ~im jacentes ‥ in campo vocato Upton Feld’(
cum apostolus dicit se desiderare dissolvi et esse cum Christo, aut intelligit ~im hanc vocem ‥ aut conjunctim; si ~im ‥
si plures condiciones ascripte sint donationi conjunctim, ut si dicatur ‘si illud et illud factum sit’, omnibus est parendum; si ~im ‥, cuilibet vel alteri eorum satis est obtemperare
‘si intelligere ipsum est alicujus, ergo et velle ejusdem’ non sequitur, sed tantummodo sequitur quia est velle, quod quidem velle est aliquid ejusdem, quia intelligendum est ‘ejusdem’ ita quod ~im inferri potest, non conjunctim propter accidens
ita usus facti potest separari ab utroque dominio ~im, non tamen ab utroque conjunctim
dicendo hec omnia debere intellegi in sensu composicionis semper conjunctim, non in sensu divisionis sive ~im
lego Thome W‥. gladium meum ‥ vel togam meam ‥ per ipsum ~im eligendam
dīvīsim, c. divise : Hier. Ep. 100, 14.
Separatim, seorsum. Gellius
divise. Voss. de vit. 429.
Borr. cogit. 29.