duellator
dŭellātor, dŭellĭcus, v. bell.
duellātor, ōris, m., altlat. = bellator, Plaut. capt. prol. 68.
~or, gemine pugne victor
duellātŏr, (16) ōris, m. (duellum), guerrier, homme de guerre : Pl. Capt. 68.
duellopugnat. Herman. Neuvald. in Tract. de Exam. sagar. super aquam frigidam project. pag. 60 :
Et sic non fuit(David) proprie Duellator sed divinæ justitiæ prædestinatus executor.