About

Menu

effulgere

2 effulgēre [CL] , to shine, grow clear or bright; b (fig.). obsecrat et dicto citius sub fronte [sc. caeci] gemellae / effulgent acies Wulf. Swith. I 1587 (cf. ib. 1608: mox ergo virorum / vultibus effulgent oculi).  b qualibus in mundo signis effulserit almus Aldh. VirgV 767; cum venerabilis Domini famulus ‥ magnis virtutum signis ~eret Bede HE IV 25 p. 270; 798 desiderata vestrae bonitatis litterarum facies subito effulsit Alcuin Ep. 145; dum Uticensis ecclesia ‥ in bonis operibus aucta coram Deo et hominibus ~eret Ord. Vit. III 3 p. 51; venerabilis vir ‥ sacre scripture intelligentia non mediocriter effulsit Chr. Witham 505; [miles] victoriose quibus[cun]que prevalens effulsit Map NC II 16 f. 28.
1 effulgere v. effulcire

Saved

Recent