enucleate
enucleate, plainly, without ornament
ēnūclĕāte, adv.,
- plainly, without ornament, v. enucleo, P. a. fin.
ēnucleātē, Adv. (enucleatus), deutlich und schlicht, bündig (Ggstz. ornate), Cic. or. 28; Tusc. 4, 33. Augustin. de civ. dei 16, 24, 2: Compar. u. Superl. b. Augustin. de civ. dei 15, 1 u. enchir. 83.
~e legendo
si de his singulis ~ius ac latius audire desideras(
in utrisque [litteris ] ~e ostendistis officium vestri ordinis
ad Karoli Francorum regis ‥ fortia gesta depromenda ~ius accedamus
quasquidem lecciones ‥ per nonnullas auctoritates, historias et figuras enucliacius exponendo
ēnuclĕātē (16) (enucleatus), [rhét.] dʼune façon sobre et nette : Cic. Br. 35 ; 115 ; Or. 28 || -ius, -issime Aug. Civ. 15, 1, 1 ; Ench. 83.
ēnucleātē
adv.
- enucleatus, plainly, without ornament: dicere.