enuntiativus
ēnuntĭātīvus (enunciat-), a, um, adj. [enuntio],
- declarative, enunciative, Sen. Ep. 117, 12 sq.—As gram. t. t. = ἀπαγγελτικός, demonstrative, picturesque: genus poëmatis, Diom. 479 P.
ēnūntiātīvus, a, um (enuntio), zur Aussage gehörig, ausgesagt, Sen. ep. 117, 12 sq. – als gramm. t. t. =ἀπαγγελτικός zum Ausdruck od. zur Darstellung geeignet, genus poëmatos, Diom. 482, 15.
per conjunctionem ex eadem parte orationis ~e dictiones adjective nectuntur absque ‥ vitio
sunt ‥ disciplinaliter querendorum genera duo: alia enim sunt ad que prima parte locutionis ~e respondere sufficit, alia ad que secunda
veritatem orationis ~e
ēnūntĭātīvus, (15) a, um (enuntio), qui énonce, énonciatif : Sen. Ep. 117, 12 || pittoresque [gramm.] : Diom. 482, 15.