enuntiatio
enuntiatio, a proposition, enunciation
ēnuntĭātĭo (enunciat-), ōnis, f. [enuntio], in rhetor. and dialect. lang.,
- a declaration, enunciation, proposition, Cic. Fat. 1; 10; 12; Quint. 7, 3, 2; 9, 1, 23.
ēnūntiātio, ōnis, f. (enuntio), I) die Mitteilung, die Zuträgerei, Verräterei, Plur. bei Aur. Vict. de Caes. 39, 46. – II) das Ausdrücken durch Laute, a) die Aussprache, vocis, Mar. Victorin. 1, 5, 54. = p. 32, 4 K.: vitiosa, Consent. de barb. et metapl. p. 386, 13 K. – b) als log. t. t., die Aussage, Quint. 7, 3, 2 u. 9, 1, 23: Plur., Cic. de fat. 1.
nullius ~onis sentencia capitur cujus pars quantalibet ignoratur
propositio et ~o idem sunt secundum rem, licet differant in eo quod ~o significat absolute, propositio autem significat aliquid in comparatione ad aliud; ideo prius de ~one agendum(
quia composicio et divisio quas facit intellectus debent respicere esse et non esse rerum intellectum, oportet ‥ in ~onibus considerare verum et falsum
Evander et Evandrus, quorum unum venit ex Graeca ~one, alterum ex Latina
tonus est accuta enunctiatio vocis
ēnūntĭātĭō, ōnis, f. (enuntio), énonciation, exposition, exposé : Cic. Att. 4, 16, 6 ; Quint. 7, 3, 2 || énoncé dʼun jugement, proposition : Cic. Fato 1 ; 20 || prononciation : Mar. Vict. Ars Gramm. 1, 5, p. 32, 19.
- 1. aankondiging;
- 2. bewering, stelling.
ēnūntiātiō ōnis, f
- enuntio.—In logic, a proposition, enunciation.