eructo
eructo, to belch forth, vomit, throw up
ēructō, āvī, ātus, 1, n. and a.: to belch out; to vomit, throw forth or out, 3.632; discharge, 6.297.
ē-ructo, āre, v. a.
- To belch or vomit forth, to throw up (rare but class.).
- A Prop.: unde tu nos turpissime eructando ejecisti, Cic. Pis. 6, 13: saniem eructans, Verg. A. 3, 632; cf. Col. 8, 8, 10.—
- B Trop.: caedem sermonibus suis, i. e. to talk of murder when drunk, Cic. Cat. 2, 5, 10.—
- II In gen., to cast forth, emit, exhale: Tartarus horriferos eructans faucibus aestus, Lucr. 3, 1012: aquam, Varr. R. R. 3, 14, 2: odorem, id. ib. 1, 4, 4: noxium virus, Col. 1, 5, 6: harenam, Verg. A. 6, 297: flammas, vaporem, fumum, Just. 4, 1, 4.—
- B Esp., to utter (eccl. Lat.): abscondita, Vulg. Matt. 13, 35; id. Psa. 44, 2; August. Civ. D. 18, 32; cf. Lact. 4, 8, 14.
ē-ructo, āvī, ātum, āre (Frequ. v. erugo, ere), ausrülpsen, rülpsend ausspeien, von sich geben, I) eig., v. leb. Wesen, saniem, Verg. Aen. 3, 632: Aegyptias aves, Col. 8, 8, 10: corpus alci s (Ggstz. sorbere), Inc. pan. Constant. Aug. 18, 2: haustos fistulis fluctus ita, ut etc. (v. Walfisch), Solin. 52, 42. – prägn., sermonibus suis caedem, rülpsend verlaufen lassen, Cic. Cat. 2, 10. – II) übtr.: 1) tr.: a) v. lebl. Subjj., von sich geben, auswerfen, aquam (v. einer Röhre), Varro: arenam, Verg. u. Plin.: fontes ignis imitus, Gell.: flammas, v. Ofen, Plin., v. der Erde, Iustin.: odorem, Varro: absol., Charybdis, quae ter die obsorbebat terque eructabat, Hyg. fab. 125. p. 108, 24 Schm. – b) v. leb. Wesen, α) auswerfen, ausschwärmen lassen, in alios fines examina gentis, Tert. de anim. 30. – β) Worte ausstoßen, Augustin. de civ. dei 18, 32. Vulg. psalm. 44, 2 u.a. Eccl.; vgl. Bünem. Lact. 4, 8, 14. – 2) intr., hervorbrechen, a) v. Lebl.: ignis e terra per vertices montium eructans, Tert. apol. 48 extr. – v. Abstr.: ut (plenitudo boni) emanet ab animo ad habitum et eructet a conscientia in superficiem, Tert. de cult. fem. 2, 13. – b) v. leb. Wesen: Phoenices in Africam eructant, Tert. de pall. 2. – ➳ Depon. Nbf. eructor, Analect. Vindob. p. 211 E.
ēructō, (13) āvī, ātum, āre (erugo 2), ¶ 1 tr., rejeter, vomir, rendre par la bouche : Cic. Pis. 13 || exhaler, rejeter, lancer : Lucr. 3, 1025 ; Col. Rust. 1, 5, 6 || [fig.] : cædem Cic. Cat. 2, 10, vomir des menaces de mort || proférer, dire [en bonne part]: Aug. Civ. 18, 32 ¶ 2 intr., sʼélancer, jaillir : Tert. Apol. 48.
- 1. uitspuwen, oprispen [saniem; caedem in dronkenschap spreken over]; overgeven;
- 2. (poët.; postklass.) uitstoten, uitwerpen [vaporem; fumum]; ➤ Aetna scopulos eructans.
eructo , as, are. n. act.
出噎氣。打喀。呃噴。吐出。— sermonibus caedem bonorum 飽飫而議殺良民。
Suggest a Translation
See an image
出噎氣。打喀。呃噴。吐出。— sermonibus caedem bonorum 飽飫而議殺良民。
Suggest a Translation
See an image
ē-rūctō —, āre,
- to belch forth, vomit, throw up: saniem, V.: gurges Cocyto eructat harenam, V. — Fig.: sermonibus suis caedem bonorum, make drunken threats of.