eructatio
ēructātĭo, ōnis, f. [eructo],
- a casting or throwing upward (post-class. and rare): altera (exhalatio) arida est atque animae similis, quae terrenis eructationibus surgit, Ap. Mund. p. 60, 40.—
- II Transf., an utterance: judiciorum Dei per voces prophetarum, Hilar. in Psa. 41, 12.
ēructātio, ōnis, f. (eructo), das Ausrülpsen, assidua, Firm. math. 4, 12: übtr., terrenae eructationes, die Ausdünstungen, Apul. de mund. 8.
aqua cui diutius [berillus ] infuerit pota ‥ ~ationibus [v. l. ~uationibus ] valet
~uatio ‥ est fumi in stomaco contenti cum sonitu per isophagum expulsio
~uationes
~uatio
evigilans habuit ‥ ~acionem, et fecit vomitum et sic convalescit
anhelitus ‥ illius qui habet ~uaciones fetidas nocet infirmo
sciebat utique ex quo stomacho tam fumosa verborum processit ~acio
dignemini ‥ in ~acionibus talium [sc. susurrancium contra nos ] respondere ‥ quomodo non est vestri moris ut propter satores zizanii ‥ facem suffocetis in cinere
ēructātĭō, ōnis, f. (eructo), action de rejeter, de vomir : Apul. Mund. 8.
eructatio , onis. f. et, v. eructo
See an image
See an image