exaggeratio
exaggeratio, elevation, exaltation
exaggĕrātĭo, ōnis, f. [exaggero], a heaping or raising up. *
- I Lit. concr., in plur., Just. 2, 1 fin. (al. aggerationes).—
- II Trop., elevation, exaltation (very seldom); amplitudinem et quasi quandam exaggerationem quam altissimam animi, * Cic. Tusc. 2, 26, 64: aliqua speciosa orationis, cumulation, exaggeration, Gell. 13, 24, 9; cf. ib. § 16.
exaggerātio, ōnis, f. (exaggero), Erhöhung von Erde, dah. übtr., I) die Auf- od. Anhäufung, a) übh.: exaggerationes calamitatum, Augustin. serm. 38, 11. – b) die Häufung der Ausdrücke, Gell. 13, 25 (24), 9. – u. die Steigerung des Ausdrucks, die hyperbolische Rede, Augustin. serm. 101, 8. – II) die Erhebung der Seele, amplitudo et quasi quaedam exaggeratio quam altissima animi, Cic. Tusc. 2, 64.
‘si linguis hominum loquar et’ etiam ‘angelorum’ ~o
quid sibi velit hec verborum ~o [], hec inculcatio tam ‥ exacta Matth. xxii 37
insoliti vectigalis gravi ~one ‥ plebes ‥ oppressit
opus enim, quod tuis exhortationibus et inconsulta, fateor, pollicitatione suscepi, majus est et crebrescentium cotidie malorum innovatione profusum ~onibus, permutationibus, permixturis, ex oppositis, ex adjunctis, verum circumstanciis, contingentium modis(
~one rerum (ut qui nominant et promittunt grit[(h ]breche vel hamsocnam ‥)
exaggĕrātĭō, ōnis, f. (exaggero), accumulation de terre ; [dʼoù, fig.] élévation (dʼâme) : Cic. Tusc. 2, 64 || amplification [rhét.] : Gell. 13, 24, 9.
- 1. verheffing, geestelijke verbetering [animi];
- 2. (Gell.) opeenstapeling v. uitdrukkingen.
exaggerātiō ōnis, f
- exaggero.—Only fig., elevation, exaltation: animi.