exclamatio
exclamatio, an exclamation
exclāmātĭo, ōnis, f. [exclamo], a loud calling or crying out (very rare).
- I In gen.: acuta atque attenuata nimis, Auct. Her. 3, 12, 21: acutas vocis exclamationes vitare debemus, id. ib.; Quint. 11, 3, 179; Vulg. Sirach, 35, 13.—
- II In partic., as a figure of rhetoric, an exclamation, Auct. Her. 4, 15, 22; Cic. de Or. 3, 54, 207; id. Or. 39, 135; Quint. 9, 1, 34; 9, 2, 27; 9, 3, 97; Tac. Dial. 26; 31.
exclāmātio, ōnis, f. (exclamo), der Ausruf, a) im allg., der Ausruf, Aufschrei, acuta atque attenuata nimis exclamatio, Cornif. rhet. 3, 21: Plur., acutae vocis exclamationes vitare, Cornif. rhet. 3, 21: dulces exclamationes theatri causā producere, Quint. 11, 3, 179. – b) der Ausruf als rhet. Figur, Cornif. rhet. 4, 22. Cic. de or. 3, 207. Quint. 9, 1, 34. Tac. dial. 26 u. 31: excl. vel admirationis vel conquestionis, Cic. or. 135.
iratus rex cum ~one dixit “ubi est magnanimitas tua? ”
si additur tempus sillabe causa admiracionis vel causa ~onis
quoad ~ones puerorum, habent monere patres et matres ut provideant pro eisdem
est ~o color quando ex dolore vel indignatione exclamamus ut in hoc patet exemplo: ‘o Asie flos, Troja potens ‥’
si quis furi obvius factus fuerit et illum sponte abire permiserit sine ~one [(AS: ], emendet ‥. qui ~onem audierit et accurrere neglexerit, solvat ‥butan hreame
sine clamore (vociferatione)
exclāmātĭō, (13) ōnis, f. , ¶ 1 éclats de voix [au pl.], cris : Her. 3, 21 ; Quint. 11, 3, 179 ¶ 2 exclamation [rhét.] : Cic. de Or. 3, 207 ; Or. 135.
exclāmātiō ōnis, f
- exclamo. — In rhet., an exclamation, C., Ta.