exsurdo
exsurdo, to deafen, dull, blunt
ex-surdo (exurdo), āvi, ātum, 1, v. a. [surdus], to render deaf, to deafen (poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.: paniculae flos si aures intraverit, exsurdat, Plin. 32, 10, 52, § 141.—
- II Transf.
- 1 In gen., to stun, overcome with din: aures curiae, Val. Max. 2, 2, 3: turbida nec calamos exsurdant classica nostros, Calp. Ecl. 4, 131.—
- 2 Esp., of the taste, to dull, blunt: vina palatum, Hor. S. 2, 8, 38.
ex-surdo (exurdo), ātum, āre (ex u. surdus), taub machen, I) eig.: aures Plin. 32, 141. Marc. Emp. 9. – II) übtr.: a) betäuben = fast taub machen, aures curiae (die Zuhörer in der K.), Val. Max.: tantis clamoribus exsurdatus, Sen.: poet., classica exsurdant calamos, übertäuben, Calp. ecl. 4, 131. – b) abstumpfen, palatum, Hor. sat. 2, 8, 38.
exsurdō (15) (exurdō), āvī, ātum, āre (ex, surdus), tr., assourdir, rendre sourd : Plin. 32, 141 || rompre la tête, étourdir : Val. Max. 2, 2, 3 || émousser, rendre insensible : Hor. S. 2, 8, 38.
- 1. doof maken [aures];
- 2. (metaf.) verdoven, afstompen [palatum gehemelte, dwz. smaak]; ➤ tantis clamoribus exsurdatus.
exsurdō —, —, āre
- ex+surdus, to deafen, dull, blunt: palatum, H.