exsultanter
exsultanter (exult-), adv., v. exsulto, P. a. fin.
exsultanter (exultanter), Adv. (exsultans), ausgelassen, mit ausgelassener Freude, alqd exs. excipere od. accipere, Cypr. epist. 51, 1 u. 61, 1. – Compar., quasi exsultantius scripsi, maßloser, freier, Plin. ep. 3, 18, 10.
ego ‥ ~er munio vel affirmo praesens testis adeo
omnes Deo gratias ~er reddidere
exsultantĕr, (16) en sautant de joie || [fig.] : quæ quasi exsultantius scripsi Plin. Min. Ep. 3, 18, 10, ce que jʼai écrit dʼun style, pour ainsi dire, plus transporté.