fabulo
fābŭlo, āre, v. fabulor.
1. fābulo, ōnis, m. (1. fabula), der Lügenschmied, illi, ut ita dixerim, fabulones, Augustin. de haeres. 88 extr. – ➳ Macr. sat. 2, 1. § 9 Jan sabulo, w. s.
2. fābulo, āre, s. fābulora. E. /
~o, fabulas componens
~ones, fabularum narratores
a tale maker , ~o;tale tellere , fabulator, ~o
1 fābŭlō, āre, c. fabulor : Pl. Mil. 443.
2 fābŭlō, ōnis, m. (fabula), fabricant de mensonges : Aug. Hær. 88.
Sabulo. Vide Forcell. in hac voce.
Fableordixerunt. Vetus Poëta MS. e Bibl. Coislin :
Un Roi un Fableor avoit A qui deduire souloit.