fastidiliter
fastīdĭlĭter, adv. [fastidio],
- with disgust:Varr. ap. Non. 112, 11.
fāstīdiliter, Adv. (fastidio), mit Ekel, mit Verdruß, Varro sat. Men. 78.
fastīdĭlĭtĕr (fastidio), avec dégoût : Varro Men. 78.
Varr. apud
Non. 2. 336. Quibus instabilis animus, ardens mutabiliter avet habere, et non habere,
Fastidiliter, inconstanti pectore.