fastigatio
fastīgātĭo, ōnis, f. [fastigo],
- a sharpening to a point, pointing (post-Aug. and very rare): ut fastigatio laevi descendat cuneo, Plin. 17, 14, 24, § 106: recta, Ap. Flor. 2, 364.
fāstīgātio, ōnis, f. (fastigo), das Spitz-Zulaufen, konkret, die Spitze, Plin. 17, 106. Apul. flor. 9. p. 11, 11 Kr.
fastīgātĭō, ōnis, f. , action de sʼélever en pointe, pointe : Plin. 17, 106 ; Apul. Flor. 9.
fastigatio , onis. f. et, v. fastigio
See an image
See an image
Qui nobilis generis ortu conspicuus, natalium titulos mentis Fastigatione sublimavit. Fastigiatione,in Vita S. Apollinaris apud Marten. tom. 6. Ampliss. Collect. col. 779.