figurativus
fĭgūrātīvus, a, um, adj.,
- pertaining to the figurative mode of speaking, figurative (late Lat.), Cassiod. Varr. 8, 31. — Hence,
- II Subst.: figurativa, ae, f., figurative mode of speaking, Myth. Vatic. Fab. 127 ap. Mai. Auct. Class. 1, 3, p. 46.
figūrātīvus, a, um (figuro), zur bildlichen Darstellung geeignet, Cassiod. hist. eccl. 9, 38. – Adv. figūrātīvē, in bildlicher Darstellung, bildlich, Mythogr. Lat. 1, 127 lemm.
cum brutis aliquid ~um dicitur, aut in eis intellectum generat aut non
peccatum quod nos latet occuluit, verbis ~is aliud subintelligens
quid prodest ~as locutiones excusare et virtutum schemata operibus damnare?
occultaverunt multa ‥ per verba enigmatica et ~a
de ~is locutionibus primo queritur utrum locutio ~a sit simpliciter incongrua vel non
de ‥ verbis ‥ generalibus et ~is locucionibus, atque ambiguis etiam verbis equivocis ac multiplicibus licet deludere sentenciam perfidorum
argumenta fecit ad probandum modum loquendi ~um esse licitum(
sermo ‥ diversificatus contra regulam communiter loquencium ‥ ~us dicitur
apostoli ‥ ad instar magistri sui Phariseorum hypocrisin et ~am ceremonialium observantiam reprobantes
fĭgūrātīvus, a, um (figuro), qui peut être employé au sens figuré : Cassiod. Hist. eccl. 9, 38 || symbolique : Primas. Hebr. c. 9 || subst. f. , figure, représentation : Hyg. Fab. 127.