figurate

fĭgūrātē, adv.,

• figuratively, v. figuro, P. a. fin.

figūrātē, Adv. m. Compar. (figuro), figürlich, verblümt, tempora f. notare, Ps. Suet. vit. Iuven, (vol. 3. p. 58 ed. Wolf): pleraque f. dixisse, Spart. Sev. 14, 13: f. dicere, Ps. Ascon. Cic. I. Verr. 6, 17. Serv. Verg. Aen. 6, 51. Schol. Iuven. 4, 28: f. loqui, Serv. Verg. Aen. 9, 141: vult intellegi hoc f. in Neronem, Schol. Iuven. 10, 22: figuratius alqm pungere, Sidon. epist. 5, 8, 2.

figurate [LL] , figuratively, symbolically. cum ‥ ad requiem perpetuam, quod nomen Noe sonat, intraturi sint ~e denuntiet Bede Gen. 94; ~e baptizamus in aqua, licet illud baptisma vetus, quod fuit hujus novi figura, in aqua fuerit Anselm (Azym. 4) II 228; Phlegethon ‥ est ‥ totus igneus ‥ ardores ‥ ~e significans Alb. Lond. DG 6. 4; numerum annorum quibus referuntur homines ante diluvium vixisse proprie et non ~e accipiendum Gros. Hexaem. XI 5.

fĭgūrātē (figuro), dʼune manière figurée, figurément : Serv. En. 6, 51 ; 9, 131 || -tius Sid. Ep. 5, 8 || fĭgūrātim Iren. Hær. 4, 10, 1.

figurate . adv.
用筆法。用借意。

Suggest a Translation
See an image