flagranter
flagranter, ardently, vehemently
flā̆granter, adv., v. flagro, P. a. fin.
flagranter, Adv. (flagrans), brennend, heiß, heftig, societatem alcis in hac peregrinatione fideliter et fl. desiderare, Augustin. in psalm. 105, 4: Compar., flagrantius exardescere, Amm. 31, 10, 5: quanto saepius audierit, tanto flagrantius amabit, Fronto epist. ad Anton. 1, 2. p. 97, 20 N.: flagrantius percontans, Augustin. epist. 19 in.: Superl., destinari (Gaium et Lucium) consules specie recusantis flagrantissime (sehnlichst) cupiverat, Tac. ann. 1, 3.
~ius, i. ardentius
flăgrantĕr (16) (flagrans), ardemment, avec ardeur : Aug. Psalm. 105, 4 || -ius Sil. 16, 595 ; -issime Tac. Ann. 1, 3.
Front. ad Antonin. Aug. (edente iterum
A Maio)
ep. 2. Et spondeo, quanto sæpius audierit, tanto
Flagrantiusamabit.
Ammian. 31. 10. Germani exarsere
Flagrantius. Tacit. 1.
Ann. 3. Destinare consules, specie recusantis,
Flagrantissimecupiverat.
flagranter
adv.
- flagrans, ardently, vehemently.—Only sup: flagrantissime cupere, Ta.