flammivomus
flammĭvŏmus, a, um, adj. [flamma + vomo],
- vomiting flames, Mart. Cap. 1, § 70; Juvenc. 23 praef.
flammivomus, a, um (flamma u. vomo), Flammen speiend, draco, Mart. Cap. 1. § 70: nubes, Iuvenc. prooem. 23.
cujus vij lucernarum lichini ~is lampadibus coruscantes
[sanctam ] furibundus consul ~is assandam torribus tradidit
puteus ille ~us ‥ ipsum est os gehennae
putridus ille puteus et flamminosus ‥ os est jehenne
[daemones ] ‥ dentibus equinis, gutture ~o ‥
licet ~o tuae sapientiae lumini scintilla ingenioli mei nil addere possit
annua flammivomi redeunt dum tempora Phoebi
protervie atque arrogantie ~a administrante invidia
sit ipse gravibus per colla depressus catenis inter ~as tetrorum demonum †catenas [l. catervas ]
totum vero monasterium quasi ingens globus ~um tantus fulgoris radius ‥ involvebat
in fornace ~a aurum liquidissime examinatus
~as ignium tedas super me jaculare festinant
fugite ‥ a montibus ~is, suspecta sit vobis Etne vicinitas
flammivomi fierique focale camini(
Danemarchia, spargens iterato jure exterminii ~os titiones
quasi nesciens ignibus ardorem inesse, ‥ sese inter ipsas ~as ingessit faces
flammĭvŏmus, a, um (flamma, vomo), qui vomit de la flamme : Capel. 1, 70.