flammiger
flammĭger, gĕra, gĕrum, adj. [flamma + gero],
- flame-bearing, flaming, fiery (poet.): ales, i. e. the eagle, Stat. Th. 8, 676: sol, Val. Fl. 5, 582; cf. Titan, Luc. 1, 415: zona, Claud. Idyll. 4, 9.
flammiger, gera, gerum (flamma u. gero), Flammen tragend, I) eig.: ales, v. Adler (als Blitzträger Jupiters), Stat. Theb. 8, 676. – II) meton.: a) flammend, glänzend, feurig, Titan, Lucan.: sol, Val. Flacc. – b) Hitze-, Glut führend, zona, Claud. eidyll. 4, 9.
errantes fluctibus actos / arcibus ex celsis signans ad litora duco / flammiger imponens torres in turribus altis
Vulcanus catax, quem fingunt igne potentem / torrida flammigeris moderantem fulmina frenis
solis ~eri et luculento lunae specimine
arida flammigeris tabescit terra sub astris
cerea flammigeris venerans altaria donis / ‥ ardebat lumine claro
~er,ligberend
flammigerisque comis rubet exitiale cometes
virtus caelesti munere pollens / aurea flammigeris praestat crepundia gemmis
ut ~er flagransque flagitabat amor
flammigeros gestans animos [? l. oculos ] ex more lucernae [cf. ]Isid. Etym. XII 4. 20
poscimus ut sacrosanctis ~isque oraculis vestris nos ‥ defendere dignemini(
flammĭgĕr, ĕra, ĕrum (flamma, gero), ardent, enflammé : Val. Flacc. 5, 581 || qui porte le tonnerre : Stat. Th. 8, 675.