flammo
flammo, to kindle, inflame, blaze, burn
- I Neutr., to flame, blaze, burn (poet. and perh. only in the part. pres.): super raros feni flammantis acervos Traicit immundos ebria turba pedes (in the purifications at the Palilia), Prop. 4 (5), 4, 77 (cf. Ov. F. 4, 727 and ib. 781): flammantia lumina torquens (anguis), Verg. G. 3, 433.—
- II Act., to inflame, set on fire, burn; in pass. also to burn (poet. and in post-Aug. prose).—
- A Lit.: quaecumque igni flammata cremantur, Lucr. 2, 672: ut interirent aut crucibus affixi aut flammandi, Tac. A. 15, 54: fax nubila flammans, Val. Fl. 1, 568: principio aetherio flammatus Juppiter igni Vertitur, blazing, flaming, Cic. poët. Div. 1, 11, 17.—
- 2 Transf., of color, to make flame-colored, to color red, to redden: illius roseo flammatur purpura vultu, Stat. Ach. 1, 297; cf.: flammata pudore juventus, Val. Fl. 4, 655: flammata toga, i. e. fiery red, Mart. 5, 19, 12.—
- B Trop., to inflame, kindle, incite: sic donis vulgum laudumque cupidine flammat, Sil. 16, 303: juvenem facta ad Mavortia, id. 1, 55: flammantur in hostem cornipedes, Stat. Th. 8, 390: his inter se vocibus instinctos flammavere insuper adlatae litterae, Tac. H. 4, 24: omnes exercitus flammaverat arrogantia venientium a Vitellio militum, i. e. had inflamed with anger, incensed, id. ib. 2, 74; cf.: talia flammato secum dea corde volutans, inflamed, angry mind, Verg. A. 1, 50: sponsae flammatus amore, Val. Fl. 8, 300; Stat. Th. 1, 249.
- 1. aansteken, verbranden;
- 2. (metaf.) ontsteken, ontvlammen [cor]; ➤ flammatus amore; II. intr. (poët.) (alleen ptc. praes.) gloeien, branden, laaien; ➤ fenum flammans; flammantia lumina.
- flamma, to kindle, inflame, blaze, burn: flammantia lumina torquens (anguis), V.: aetherio flammatus Iuppiter igni, C.poët.: omnes flammaverat adrogantiā, Ta.—Fig.: flammato corde, inflamed with anger, V.
-
…una cum gente tot annos bella gero Et quisquam numen Iunonis adoret praeterea, aut supplex aris imponet honorem Talia flammato secum dea corde volutans nimborum in patriam, loca feta furentibus austris, Aeoliam venit. Hic vasto rex Aeolus…
Vergil, Aeneid
-
…virtutem, effringere ut arta naturae primus portarum claustra cupiret. ergo vivida vis animi pervicit et extra processit longe flammantia moenia mundi atque omne immensum peragravit mente animoque, unde refert nobis victor quid possit oriri, quid nequeat ,…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…te cuius edidici etiam versus, et lubenter quidem, quos in secundo de consulatu Urania Musa pronuntiat principio aetherio flammatus Iuppiter igni vertitur et totum conlustrat lumine mundum, menteque divina caelum terrasque petessit, quae penitus sensus hominum vitasque…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…; nunc quacumque nos commovimus, ad Caesaris non modo acta verum etiam cogitata revocamur. de Montano, quoniam Flamma venit, videbis. puto rem meliore loco esse debere. Scr. in Pompeiano v Nou. Mai .…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…est, fuit a me tui dimittendi ut rationes nostras explicares. Ofilio et Aurelio utique satis fiat. A Flamma, si non potes omne, partem aliquam velim extorqueas, in primisque ut expedita sit pensio K. Ian…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…nominis altrix, martia, quae parvos Mavortis semine natos uberibus gravidis vitali rore rigabat ; quae tum cum pueris flammato fulminis ictu concidit atque avolsa pedum vestigia liquit. tum quis non artis scripta ac monumenta volutans voces tristificas chartis…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…et subito stellanti nocte perempta est. quid vero Phoebi fax, tristis nuntia belli, quae magnum ad columen flammato ardore volabat, praecipitis caeli partis obitusque petessens aut cum terribili perculsus fulmine civis luce serenanti vitalia lumina liquit aut…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…. quod prima disputatio Tusculana te confirmat sane gaudeo ; neque enim ullum est perfugium aut melius aut paratius. Flamma quod bene loquitur non moleste fero. Tyndaritanorum causa, de qua causa laborat, quae sit ignoro. hos…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…, amplus in celeri gressus incessu, incorruptae lactea dentium compage gingivae, non illi stomachus nauseat, non vena flammatur, non cor incutitur, non pulmo suspirat, non riget lumbus, non iecur turget, non rnollescit manus…
Sidonius Apollinaris, Epistulae, Books I-VII