About
Menu

fulgurare

fulgurare [CL] 1 (impers.) it lightens. verba soli Deo pertinencia: ‥ tonat, thoneres, grandinat, hayles, ~at, leumes WW. 2 (trans.) to strike w. lightning; b (intr., fig.). Cf. fulgorare. a tonitruo magnitudinis Domini concussus, ~atus, exustus, cunctis videntibus precipitatur J. Ford Serm. 36. 6.  b acrius hostiles cum fulgurant ira furores / in te D. Bec. 494; c1216 fulgurat in vetitum spreta ratione voluntas (Guerra Joh.) Pol. Songs 19; s1253 Robertus canonicos suos, sc. Lincolnienses, multum vexavit, et in religiosos terribiliter, religiosas terribilius ~avit M. Par. Min. III 148; fulgurat interius dolor hujus turbine pestis Gower VC I 1325.

Saved

Recent