fulgidus
fulgĭdus, a, um, adj. [fulgeo],
- flashing, glittering, shining (ante- and post-class.): lumina, Lucr. 3, 363: acies ornatu fulgida Martis, Claud. in Ruf. 2, 351; Anthol. Lat. 5, 41, 15.—Comp.: fulgidier radio, Ven. Carm. 8, 5 fin.
fulgidus, a, um (fulgeo), blitzend, schimmernd, Lucr. 3, 363. Q. Cic. poët. in Anthol. Lat. 642, 15 (66, 15). Claud. in Ruf. 2, 351. Lampr. Alex. Sev. 13, 5: Compar., Augustin. serm. 384, 1: fulgidior radio, Ven. Fort. carm. 8, 7, 352 Migne (= carm. append. I. p. 380. v. 352 Leo).
munera laeta capis festivis fulgida taedis(
fulgidus ille / luce locus nimia miri quoque plenus odoris
summamque inter apostolicos doctores coelo ~os felicitatem
clarus, luminosus, ~us, stelleus, coruscus
tollunt ad celos lumina, / quem cepit nubes fulgida
ad docendum qualis sit iste rubor ~us et splendidus adducit similitudinem, dicens ‥
licet argentum vivum possit figi et esse tinctura exuberantissime refeccionis et ~i splendoris, tamen non eat medicina nostra
presbiter ‥ amictus induviis splendide ~issimis
Londoniensis apex tamen, o mihi fulgide Fulco, / fulgorem nequeo jure tacere tuum
fulgĭdus, (16) a, um (fulgeo), lumineux, brillant : Lucr. 3, 363 || -dior Aug. Serm. 384, 1.